กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 125: พวกเจ้าคุยกัน
หลังจากชมป่าแสงจันทร์จนพอใจแล้ว เซลิเวราก็เอียงศีรษะมองอูเหยาแวบหนึ่ง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะบุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้หรือไม่ เซลิเวราจึงรู้สึกเสมอว่าแม่มดผู้นี้ช่างดึงดูดใจนางเป็นพิเศษ
ราวกับแสงจันทร์ที่ตกกระทบบนผิวน้ำในทะเลสาบ ทั้งที่รู้ว่ามันอยู่ไกลแสนไกล ทว่ากลับอยู่ตรงหน้าเสียจนอดยื่นมือไปสัมผัสไม่ได้
เมื่อนึกเช่นนั้น นางก็ลอบเหลือบมองอีกครั้ง
ภายในหมวกคลุมของอูเหยาดูเหมือนจะมีบางสิ่งกำลังขยับ นางเพ่งมองอย่างละเอียด จึงสบเข้ากับดวงตาแมวสีเขียวมรกตคู่หนึ่ง หูสีดำชูโผล่ออกจากหมวกคลุมและสั่นไหวไปตามสายลม
เซลิเวรายังจำเสวียนเมี่ยวได้ จึงยิ้มให้อย่างตาหยี