บทที่ 44: จดหมายอำลา

บทที่ 44: จดหมายอำลา

เมื่อมาถึงบริเวณใกล้หมู่บ้านฟานเฉ่า อาการบาดเจ็บก็ยิ่งทรุดหนัก ขาซ้ายทำได้เพียงลากไปกับพื้นยามเดิน นางเดินกะเผลกอย่างรุนแรง

ด้วยครุ่นคิดกังวลจนเกินไป ประกอบกับต้องเผชิญลมหนาวตลอดทาง นางจึงมีโรคไอเรื้อรังติดตัวมา ยามอาการกำเริบ นางไอตลอดทั้งคืนจนแทบไม่มีแรงพูด

นางพาเฟยหลินไปหางานทำในเมืองชิงเหอ

ไม่มีผู้ใดยอมจ้างหญิงขาพิการที่ไอไม่หยุดเช่นนาง ร้านค้าหลายแห่งที่นางไปถาม ต่างเพียงมองขาของนางแล้วส่ายหน้า

มีเพียงอาเดไลที่แตกต่างออกไป

วันนั้น นางจูงมือเฟยหลินยืนอยู่หน้าร้านสมุนไพร ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก อาเดไลก็เรียกนางเข้าไปนั่งด้านในเสียก่อน