บทที่ 43: อาเดไล

บทที่ 43: อาเดไล

“เช่นนั้นพวกเราไปขายสมุนไพรกันก่อนเถิด” เบนิตาถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ท่านอูเหยาช่างอยากรู้อยากเห็นเกินไป หากเผลอเพียงนิดเดียวก็อาจหลงทางได้ นางจึงเลือกเดินตามตรอกเล็กที่ใกล้ที่สุด เพื่อหลีกเลี่ยงร้านรวงสารพัดรูปแบบบนถนนสายหลัก

เบนิตาคุ้นเคยกับผังของที่นี่เป็นอย่างดี อูเหยาเดินตามนางไม่ห่างพลางถามว่า “เจ้าคุ้นเคยกับที่นี่มากหรือ?”

“เมื่อก่อนตอนอาการป่วยยังไม่รุนแรง ข้ามาที่นี่บ่อย”

เมื่อนึกถึงช่วงเวลานั้น เบนิตายังคงรู้สึกเลื่อนลอยอยู่บ้าง โรคไอเรื้อรังที่ทรมานนางมานานถึงสี่ปีกลับรักษาหายได้ง่ายดายเช่นนี้เชียวหรือ?

“เช่นนั้นอีกประเดี๋ยวเจ้ามาเป็นผู้นำทางให้ข้าแล้วกัน”