บทที่ 39: มาเท่าไรก็สังหารเท่านั้น

บทที่ 39: มาเท่าไรก็สังหารเท่านั้น

“หนีหรือ?” นางเงยหน้ามองเส้นขอบฟ้าสีเทาหม่นไกลออกไป

“ทาลิซาไม่อยู่แล้ว จะไปที่ใดก็ไม่ต่างกัน ข้าจะรอพวกมันอยู่ที่บ้าน”

“รอให้พวกมันสังหารเจ้างั้นหรือ?” เบนิตาไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง “ไม่ว่าอย่างไร เจ้า...”

เสียงของซูหลุนพลันแหลมสูง ราวกับแผ่นไม้ไผ่ที่ถูกหักจนสุดขีดและขาดผึงลงในที่สุด เปลวไฟลุกโชนอยู่ในดวงตา

“ข้าจะทำให้ทุกคนรู้ว่าเหตุใดข้าจึงต้องสังหารเดรัจฉานผู้นั้น ข้าจะทำให้ทุกคนรู้ว่า แม้แต่ชนชั้นขุนนางก็ยังตายได้!”

“กล่าวได้ดี!” อูเหยาปรบมือสนับสนุนอย่างเต็มที่

เบนิตารู้สึกว่าอูเหยาเป็นคนที่ชอบก่อความวุ่นวาย นางคว้าตัวอูเหยามาแล้วกดเสียงถาม “เจ้ารู้หรือไม่ว่าตนเองกำลังพูดอะไรอยู่?”