บทที่ 38: มัดผม

บทที่ 38: มัดผม

เส้นผมของนางถูกลมพัดจนยุ่งเหยิง มีปอยผมหลายเส้นแนบอยู่ข้างแก้ม และบนศีรษะยังมีเศษหญ้าติดอยู่

ซูหลุนนึกถึงยามเช้านับไม่ถ้วน นางนั่งอยู่บนเตียง มือถือหวีเขาควายที่ขัดจนขึ้นเงา คอยถักเปียให้ทาลิซา

เส้นผมของทาลิซาทั้งนุ่มและละเอียด ราวกับกิ่งหลิวที่เพิ่งแตกยอดในฤดูใบไม้ผลิ มักเล็ดลอดผ่านซอกนิ้วไปอย่างไม่เชื่อฟัง

เมื่อซูหลุนชักช้าลง ทาลิซาก็ร้อนใจจนกระทืบเท้า พลางพูดว่า “ท่านแม่ รีบหน่อยสิ เหมยนีกับพวกนางกำลังรอข้าอยู่นะ”

ซูหลุนจึงเคาะท้ายทอยของบุตรสาว บอกให้นางอยู่นิ่ง ๆ จะได้ไม่ทำให้เปียที่ถักไว้ยุ่งเหยิง

“ให้ข้ามัดผมให้เจ้าดีหรือไม่?” ซูหลุนมองเส้นผมดำขลับนั้นแล้วเอ่ยออกมาโดยไม่ทันคิด