บทที่ 31: ข้าคือแม่มด

บทที่ 31: ข้าคือแม่มด

อูเหยาฟังนางไล่รายชื่อคนออกมาเป็นพรวน จึงรีบขัดจังหวะการร่ายเวท “ไม่ใช่คนที่ชอบ หมายถึงสิ่งของที่ชอบต่างหาก พวกของกินของใช้ทำนองนั้น”

เฟยหลินกลอกตาไปมา บนใบหน้าสีน้ำผึ้งปรากฏแววเจ้าเล่ห์ “เช่นนั้นเจ้าบอกชื่อของเจ้ามาก่อนสิ”

“อูเหยา” อูเหยาเหลือบมองเหนือศีรษะของนาง “เจ้าชื่อเฟยหลินใช่หรือไม่?”

เฟยหลินเผลอเอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้อีกครั้ง น้ำเสียงเจือความประหลาดใจและความเขินอายที่ปิดไม่มิด “เจ้ารู้ชื่อข้าได้อย่างไร?”

“เพราะข้าคือแม่มด”

อูเหยาจงใจโน้มตัวเข้าไปใกล้ พลางทำสีหน้าข่มขวัญ เมื่อเห็นเฟยหลินชะงักไป นางก็เผยรอยยิ้มอย่างผู้ได้ชัย

“กลัวแล้วหรือ?”