เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 200 ราชาผีดิบเหินฟ้าคลุ้มคลั่ง
หลินซุ่ยซุ่ยเดินเท้าเปล่าบนพื้นเย็นเยียบซึ่งปะปนไปด้วยกรวดทรายและเศษกระดูก
ก้าวหนึ่ง แล้วอีกก้าวหนึ่ง
ฝีเท้าของนางเชื่องช้าแต่มั่นคง ชายกระโปรงไหวเอนตามจังหวะอย่างแผ่วเบา ประหนึ่งดอกวิญญาณสีขาวที่ล่องลอยอยู่เหนือแม่น้ำปรโลก
ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบลงบนปลายหัวใจของผู้คนที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด
หลังกองหิน มือทั้งสองของชิวเซิงกำแน่นเป็นหมัด เล็บจิกทะลุฝ่ามือจนเลือดซึมออกมาปนกับดิน แต่เขากลับไม่รู้สึกตัว กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งแน่นดุจสายธนูที่ขึงจนสุด เส้นประสาททุกเส้นกรีดร้องเร่งเร้าให้เขาพุ่งออกไป ชิงร่างบอบบางนั้นกลับมาแล้วซ่อนไว้เบื้องหลัง
ทว่าเขาทำไม่ได้
เขาทำได้เพียงมองตาปริบ ๆ ดูนางเข้าใกล้เวทีโครงกระดูกขาวผืนนั้นมากขึ้นทุกที เข้าใกล้ราชันผู้เป็นดั่งความตายมากขึ้นทุกขณะ