เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 198 อาจารย์อาจอมพลังเหวี่ยงค้อนยักษ์
เวลาเสมือนถูกดูดเข้าไปในดวงตากลวงโบ๋หลายร้อยคู่ จนเหนียวหนืดและเชื่องช้าลง สายลมหยุดพัด เสียง “ฮือฮือ” ไร้ความหมายในตลาดผีดิบพลันเงียบหาย เหลือเพียงเสียงหายใจหอบหนักของเหวินไฉเพราะหวาดกลัวสุดขีด ดังชัดราวเสียงกลองศึกในหุบเขารกร้างที่เงียบจนได้ยินแม้เข็มตก
สีเลือดบนใบหน้าของเขาจางหายไปด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า ริมฝีปากสั่นระริก อยากร้องตะโกนแต่ลำคอราวกับถูกมือไร้รูปบีบรัดแน่น จนเปล่งเสียงไม่ออกแม้แต่น้อย หยาดเหงื่อที่หยดลงเปียกยันต์อาคมหยดนั้น บัดนี้หนักราวพันชั่ง กดทับจนกระดูกสันหลังของเขาแทบแตกหักไปทีละท่อน
จบสิ้นแล้ว
ตนกลายเป็นรังมดที่ทำให้เขื่อนแตก เป็นประกายไฟที่จุดชนวนถังดินปืนทั้งถัง
“ฟึ่บ!”
“ฟึ่บ!”
กายมรรคาสองร่างขยับขึ้นแทบจะพร้อมกันในเวลาเดียวกัน