กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 195 ท้องร้องดังกึกก้องประหนึ่งอัสนี
เจ้อกูยืนอย่างสงบนิ่งอยู่กับที่ มิได้ลงมือ กลับกอดอกมองดูเหล่าผู้เยาว์อย่างสนอกสนใจ คล้ายอยากเห็นว่าพวกเขามีฝีมือเพียงใด
นางต้องการอาศัยโอกาสนี้ประเมินความสามารถในการต่อสู้จริงและจิตใจของแต่ละคน โดยเฉพาะสือเส้าเจียนที่เพิ่งประสบกับความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในครอบครัว และจิตใจเปราะบางที่สุด
“สัตว์เดรัจฉานทั้งฝูง ยังกล้ากำเริบเสิบสาน!”
สือเส้าเจียนตวาดด้วยความเดือดดาล ฝืนทนความไม่สบายกายและความโศกเศร้าในใจ ชิงลงมือก่อน
เขาจะคุกเข่าร้องไห้ราวกับคนไร้ค่าอีกต่อไปไม่ได้ เขาต้องพิสูจน์ว่าตนมิใช่ภาระ!