กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 164 แดนคาบเกี่ยวแดงขาว เพียงสบตายาวนานชั่วกัป
โลก “แดง”
ชิวเซิงอาบไล้อยู่ในแสงทองสายสุดท้ายที่จิตเทวะของบรรพาจารย์หลงเหลือไว้
เขาผุดลุกขึ้นจากพื้นอย่างฉับพลัน ผ้าแพรแดงที่เคยพันธนาการมือเท้าของเขา มอดสลายเป็นเถ้าธุลีไปนานแล้ว
ชิวเซิงกวาดตามองไปรอบด้าน
ท้องฟ้าสีเลือดเต็มไปด้วยรอยแยก อาคารสองข้างถนนกำลังบิดเบี้ยวและพังทลาย กลายเป็นกองเละเทะของเลือดเนื้อ