เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 126 เหวินไฉใช้สายหมึกเต้าพลิกสถานการณ์
เสียงฝีเท้าหนักอึ้งดังมาจากปากบันไดชั้นสองในความมืดอย่างชัดเจน เชื่องช้าไม่เร่งร้อน ก้าวแล้วก้าวเล่า
มันไม่แข็งทื่อเหมือนผีดิบที่กระโดดไปมา กลับคล้ายคนเป็น เพียงแต่ทุกย่างก้าวล้วนมีความแข็งเกร็งชวนให้เสียวฟัน ราวกับข้อต่อกระดูกขึ้นสนิมจนตายด้าน ต้องอาศัยกำลังดิบล้วน ๆ ในการเดิน
เงาร่างหนึ่งค่อย ๆ ก้าวออกมาจากความมืด
เป็นชายผอมแห้งสวมเสื้อคลุมยาวสีเข้ม สวมหมวกแตงโม เขาก้มหน้าอยู่จนมองไม่เห็นใบหน้า แต่ที่ประหลาดที่สุดคือ บนใบหน้ากลับมีรอยยิ้มแข็งค้างและวิปลาสประดับอยู่
มันไม่พุ่งเข้าใส่ ไม่คำราม
มันยืนอยู่ตรงปากบันไดเช่นนั้น เอียงศีรษะ ใช้ดวงตาสีเทาขาวไร้ชีวิตจ้องพินิจคนเป็นทั้งสามในห้องเงียบ ๆ ราวกับกำลังประเมินเนื้อบนเขียงว่าจะลงมีดจากชิ้นไหนก่อน
หัวใจของหลินซุ่ยซุ่ยกระตุกวูบ