กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 123 อาจารย์ชมข้าแล้ว
ภายในศาลบรรพชน กลิ่นเหม็นคาวผสมกับกลิ่นฝุ่นจนชวนให้ระคายคอ
ผีดิบดุร้ายตัวนั้นถูกกระบี่ไม้ท้อปักตรึงไว้กับพื้นแน่น โลหิตทมิฬผุดปุดออกจากบาดแผล แขนขาทั้งสี่ยังคงกระตุกดิ้นอย่างไม่ยินยอม ข่วนแผ่นศิลาสีเขียวจนเกิดเสียง “ครืดคราด” แสบแก้วหู
หลินซุ่ยซุ่ยลงพื้นอย่างแผ่วเบา หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงเล็กน้อย หยาดเหงื่อซึมตรงขมับ ใบหน้าน้อยซีดขาวอยู่บ้างเพราะสิ้นเปลืองพลังอิทธิฤทธิ์