เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 120 เสียงหัวใจของศิษย์พี่ ดังไปทั่วทั้งโลก
ลุงจิ่วไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติของหลินซุ่ยซุ่ย เขาเพียงมองเนี่ยนอิงที่ร้อนใจอย่างยิ่งอยู่ตรงหน้า แล้วตอบเสียงขรึมว่า “ในเมื่อศิษย์น้องหญิงเจ้อกูมีธุระ เช่นนั้นข้าจะไปสักเที่ยว”
“ขอบคุณท่านนักพรต! ขอบคุณท่านนักพรต!” เนี่ยนอิงดีใจอย่างยิ่ง รีบค้อมคำนับซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แค่ฟังว่าจะไปจวนผู้บัญชาการใหญ่ก็ดูยิ่งใหญ่แล้ว ไม่แน่ว่ายังจะได้กินมื้อใหญ่ด้วย! ลูกคิดของเหวินไฉดังแป๊ก ๆ อยู่ในใจ
ลุงจิ่วพยักหน้า มองเนี่ยนอิงแล้วกล่าวว่า “ชักช้าไม่ได้ แต่ต้องเตรียมตัวสักหน่อย”
ครึ่งเค่อให้หลัง เหวินไฉพยายามยัดตัวเองเข้าไปในชุดทักซิโดที่ไม่พอดีตัว ราวกับเพนกวินตัวใหญ่ที่แอบสวมชุดพิธีการของมนุษย์ เขาบิดซ้ายบิดขวาอยู่หน้ากระจก รู้สึกว่าตนดูดีเป็นเลิศ แล้วหัวเราะคิกคักอย่างพอใจ “ศิษย์พี่! ดูข้าสิ! ชุดนี้เหมือนคุณชายที่ไปศึกษาต่างแดนในหนังไม่มีผิดเลยใช่หรือไม่?”
ชิวเซิงไม่แม้แต่จะชายตามองเขา ดวงจิตของเขาหลุดลอยไปตั้งแต่วินาทีที่หลินซุ่ยซุ่ยผลักประตูเดินออกมา