เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 114 ศิษย์พี่ชิวเซิงยอมถอดเสื้อให้ข้าดู
เมื่อคณะของพวกเขากลับถึงโถงเจ้อกูเจี้ยนซื่อ ถ้อยก็เป็นยามจันทร์ลอยเด่นกลางนภาแล้ว
เหวินไฉยังลูบท้องกลมดิก ปากก็เรออิ่มไม่หยุด พลางหวนรำลึกถึงนกพิราบหันย่างที่ละลายในปากของหอสุราเซียนเมามาย ใบหน้าเปี่ยมสุข
ส่วนเจ้อกูไม่สนใจคนอื่นเลยแม้แต่น้อย เอาแต่เกาะติดลุงจิ่วราวกับกาวหนังวัว ดวงตาเย้ายวนคู่นั้นแทบจะหยาดเยิ้มเป็นสาย
“ศิษย์พี่~” นางชี้ไปยังห้องหนึ่งบนชั้นสอง ซึ่งกว้างขวางกว่าห้องอื่นอย่างเห็นได้ชัด ทั้งยังอยู่ในตำแหน่งที่ดีที่สุด น้ำเสียงหวานเลี่ยน “คืนนี้ท่านพักห้องใหญ่ห้องนี้เถิด ที่นี่แดดส่องถึงดีที่สุด กว้างขวางที่สุด สะดวกให้พวกเรา…หารือวิชาเต๋าด้วยกันยามค่ำคืนอย่างไรเล่า”
ใบหน้าของลุงจิ่วแข็งค้างฉับพลัน ประหนึ่งตลับหมึกเต้าที่ใช้สะกดศพในโรงพักศพ
เขาชะงักฝีเท้า ไอเย็นยะเยือกชนิดห้ามผู้คนเข้าใกล้แผ่ซ่านออกจากร่าง เค้นคำสองคำลอดไรฟัน “ไม่จำเป็น”
“โธ่ ศิษย์พี่จะเกรงใจข้าทำไม!” เจ้อกูไม่พูดพร่ำทำเพลง โยนห่อสัมภาระของลุงจิ่วเข้าไปในห้องนั้นโดยตรง ตบมือสองสามที แล้วหันไปประกาศกับชิวเซิงทั้งสามคน