กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 101 ผีดิบบำเพ็ญจนกลายเป็นภูต
“ตึง”
แรงสั่นสะเทือนทุ้มหนักนั้นมิได้ดังอยู่ข้างหู หากแต่กระแทกลงบนกระหม่อมของทุกคนโดยตรง
หลินซุ่ยซุ่ยรู้สึกเพียงว่าหน้าอกอึดอัดขึ้นมา ออกซิเจนในอากาศคล้ายถูกบางสิ่งสูบไปจนหมดสิ้นในพริบตา
โลงทองคำกลางลานสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝนบนฝาโลงกระเด็นสูงขึ้นไปครึ่งเมตร ก่อนแตกกระจายเป็นละอองหมอกสีขาวขุ่น
“แครก”
เสียงแตกร้าวแหลมใสตามมาติด ๆ