กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 75 นักพรตสี่เนตรคลุ้มคลั่งกลางวงสนทนา
“กัง—!”
“นั่นคือ…ระฆังสงบวิญญาณ” ใบหน้าของบาทหลวงเดวิดย่ำแย่ยิ่งกว่าคนตาย เขาชี้ไปทางโบสถ์ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “มีเพียงตอนที่…ลูกแกะหลงทางกลับสู่อ้อมอกของพระผู้เป็นเจ้าเท่านั้น ระฆังจึงจะดังขึ้น”
เขาหันขวับมามองทุกคน แววตาเหลือเพียงความสิ้นหวัง “เขา…เขากลับไปแล้ว! จอห์นกลับไปที่โบสถ์แล้ว!”
จะเรียกว่าเสียงระฆังต้อนรับก็ไม่ถูกนัก เรียกว่าเสียงเรียกขานเสียมากกว่า
หลินซุ่ยซุ่ยหมอบอยู่บนหลังชิวเซิง ค่อย ๆ ซุกหน้าให้ลึกลงไปอีก นางสัมผัสได้ถึงความมุ่งร้ายไร้รูปร่างสายหนึ่ง กำลังแผ่ขยายไปตามเสียงระฆัง ราวกับข่ายยักษ์ที่ปกคลุมเมืองชิงสุ่ยทั้งเมือง
นั่นไม่ใช่การต้อนรับ แต่เป็นกับดัก
“กลับไปก็กลับไปสิ! จะกลัวห่าอะไร!”