เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 74 อุ๊ย! ผีดิบงอกปีกบินหนีไปแล้ว
ลมราตรีพัดผ่านที่รกร้างชานเมืองด้านตะวันตก หอบกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นจนแทบสลายไม่ออกมา
เงาดำมหึมาของสัตว์ประหลาดที่ทะยานขึ้นฟ้า ราวกับเป็นตราประทับบนจอประสาทตาของทุกคน ไม่เลือนหายไปเนิ่นนาน
เงียบงันราวสุสาน
บริเวณนั้นเงียบงันราวสุสาน
“ปะ...ปีก...” นักพรตสี่เนตรยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ปากพึมพำคำสามคำนี้ซ้ำไปซ้ำมา แววตาว่างเปล่าราวกับถูกดึงดวงจิตออกไป
โลกแห่งวิชาเต๋าที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดหลายสิบปี พังทลายเป็นเสี่ยง ๆ ในชั่วขณะที่สัตว์ประหลาดตนนั้นสยายปีกเนื้อ ไม่เหลือแม้แต่เศษซาก
ผีดิบไม่ได้กระโดดไปมาบนพื้นดินหรอกหรือ?
ต่อให้เป็นผีดิบเหินฟ้า ก็ยังอาศัยพลังซากศพเต็มเปี่ยมกับร่างที่เบาดุจเหยี่ยว กระโดดได้ไกลหลายสิบเมตร
แล้วที่ผีดิบตัวนั้นงอกปีกบินหนีไปตรง ๆ นี่มันเรื่องอะไรกัน?