เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 68 นอนพาดหลังศิษย์พี่สูบปราณหยางไม่ยั้ง เสาชาร์จเคลื่อนที่ระดับวีไอพีช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก!
เมื่อครู่ก่อนนักพรตสี่เนตรยังเอามือกุมเอวล่าง ครางฮือฮา ราวกับพร้อมจะขี่กระเรียนกลับสวรรค์ได้ทุกเมื่อ ทว่าพอเห็นตั๋วเงินใบบางใบนั้น เอวก็ไม่ปวด ขาก็ไม่เจ็บ แม้แต่ลมหายใจก็ยังคล่องโล่ง
เขาใช้ความว่องไวที่ไม่เข้ากับ “ร่างกายบาดเจ็บสาหัส” ของตนเลยสักนิด “รับ” ตั๋วเงินมาจากมือหัวหน้าตำบล ปลายนิ้วลูบไล้บนหน้าตั๋ว ยืนยันความหนาที่ชวนให้อุ่นใจ
“แค่ก!” นักพรตสี่เนตรกระแอมกระไอ ใบหน้าซีดเหลืองแต่เดิมฝืนเค้นความแดงระเรื่อแบบผู้บำเพ็ญผู้เปี่ยมราศีเซียนออกมา “หัวหน้าตำบลกล่าวหนักไปแล้ว ผู้บำเพ็ญมรรคาอย่างพวกเรา ปราบมารกำจัดปีศาจ คลายทุกข์ให้ราษฎร ย่อมเป็นหน้าที่อยู่แล้ว เงินทองเป็นเพียงสิ่งนอกกาย นักพรตเฒ่าข้า...ที่สำคัญคือทนเห็นชาวบ้านต้องทุกข์ยากไม่ได้!”