เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57 ศิษย์น้องหญิง เจ้าไม่ชอบมาพากล! ไหนว่าอ่อนแอขี้โรค
แสงอรุณแหวกม่านหมอกบาง สาดลงบนแผ่นศิลาสีครามด่างพร้อยในโรงพักศพ
เหวินไฉกำด้ามไม้กวาดไผ่ที่ขนหลุดไปครึ่งหนึ่งแน่น กำลังเขม่นกับใบไม้ร่วงบนพื้น ผ้าพันแผลสีขาวหนาเตอะพันอยู่รอบต้นขา ท่าทางเดินของเขาดูพิลึก เดินกะโผลกกะเผลก ทุกครั้งที่ขยับก็ต้องแสยะปากด้วยความเจ็บ
กวาดไปสองที เขาก็หยุด แล้วชะโงกคอยาวมองไปทางเรือนปีกตะวันออก
ในแววตานั้นไม่มีความห่วงใยแม้แต่น้อย มีแต่ความตื่นเต้นที่ได้ดูเรื่องสนุก
ภายในเรือนปีกตะวันออก แสงสลัว
หลินซุ่ยซุ่ยลืมตาขึ้น
เหนือสายตาคือเพดานที่ดำคล้ำ อากาศอบอวลด้วยกลิ่นอับของไม้เก่า ปะปนกับกลิ่นเหล้าทาถูนวดจาง ๆ
นางขยับร่าง กระดูกทั่วกายราวกับบานพับประตูขึ้นสนิม ส่งเสียงปวดเมื่อยแผ่วเบา
มีคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างเตียง