เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 49 ยั่วแล้วหนีช่างเร้าใจ ศิษย์พี่ชิวเซิงปราณหยางปะทุอีกแล้ว
ปลายนิ้วของหลินซุ่ยซุ่ยลูบไล้บาดแผลเก่าอันน่าสะพรึงบนกระดูกสะบักเบา ๆ
ชิวเซิงสะท้านเฮือกไปทั้งร่าง เกร็งตึงราวกับคันธนูที่ถูกขึ้นสายจนสุด
นาง… นางหมายความว่าอย่างไร?
ความคิดหนึ่งที่เหลวไหลแต่กลับทำให้หัวใจเขาเต้นแรงผุดขึ้นและแผ่ขยายราววัชพืช เขาตื่นเต้นจนร่างเกร็งหนักกว่าเดิม แม้แต่ลมหายใจก็ยังลืมไปเสียสนิท
ท่ามกลางบรรยากาศคลุมเครืออันเงียบงันถึงขีดสุดนั้น นิ้วของหลินซุ่ยซุ่ยราวกับสะดุดกับรอยแผลเป็นที่ขรุขระ จู่ ๆ ก็เลื่อนไถล
ปลายนิ้วแตะความเย็นของยาขี้ผึ้ง พลางไล้ลงตามกล้ามเนื้อแผ่นหลังอันแน่นตึงของเขา ผ่านแนวกล้ามเนื้อสะโพกที่โค้งรับอย่างงดงาม ก่อนจะ “พลาด” ไปสัมผัสด้านข้างเอวอันกำยำของเขา
ตรงนั้นเป็นหนึ่งในจุดอ่อนที่อ่อนไหวที่สุดของบุรุษ
ตูม!
ในหัวของชิวเซิงประหนึ่งฟ้าผ่าดังสนั่นนับหมื่นสาย ว่างเปล่าไปหมด