กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 28 ศิษย์พี่สละชีวิตคุ้มครอง
“ครืน!”
ประตูไม้แตกกระจายเป็นเศษผง
มันไม่ได้ถูกผลักเปิด แต่ถูกไอทมิฬสายหนึ่งกระแทกจนแหลกเป็นผุยผง เศษไม้ปลิวว่อนปะปนกับโคลนดำเหม็นคาว ซัดเข้าใส่เต็มหน้า อุณหภูมิทั่วโรงพักศพพลันลดฮวบจนเย็นเยียบ
กลิ่นนั้นฉุนรุนแรงเกินไป ราวกับหนูตายหลายร้อยตัวถูกแดดเผาอยู่กลางฤดูร้อนมาสามวัน ทั้งยังปะปนกลิ่นฟอร์มาลินเข้าไปด้วย หลินซุ่ยซุ่ยรู้สึกปั่นป่วนในท้อง ยังไม่ทันได้อาเจียน ห่วงสงบจิตบนข้อมือก็ร้อนจนผิวเนื้อเจ็บแสบ ส่งเสียง “กึก ๆ” รัวเร็ว นั่นคือเสียงคร่ำครวญของอาวุธเวทที่กำลังจะแตกสลาย
“ถอย!”
คำเดียวเจือกลิ่นคาวเลือด