กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 27 โลหิตหัวใจของลุงจิ่วทำลายไออำมหิตแม่ลูก
อากาศในศาลาวัดราวกับถูกแช่แข็ง ทั้งเหนียวเหนอะและหนาวเย็น
เจ้าก้อนเล็กสีเขียวคล้ำที่นั่งยองอยู่บนพื้นขยับแล้ว
มันไม่มีแม้แต่การตั้งท่าออกวิ่งหรือสัญญาณเตือน ร่างพุ่งออกมาราวกับกระสุนปืนใหญ่ที่เพิ่งยิงจากลำกล้อง ตรงเข้าใส่ใบหน้าของลุงจิ่ว
เร็วจนเหลือเพียงเงาพร่า
“เดรัจฉาน!”
ลุงจิ่วสะบัดข้อมือ กระบี่ไม้ท้อวาดแสงแดงคมกริบกลางอากาศ พุ่งแทงหว่างคิ้วของทารกตาย
กระบี่เล่มนี้ตั้งบูชาอยู่หน้ารูปบรรพาจารย์มาสิบปี ปราณหยางเข้มข้นยิ่งนัก
ทว่าทารกตายกลับไม่หลบแม้แต่น้อย