กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 16 นังหนูบ้า อย่าตายนะ! ชิวเซิงสิ้นสติแตก: ข้ายอมมอบชีวิตให้เจ้า!
ถนนในเมืองตระกูลเริ่นไม่เคยทอดยาวถึงเพียงนี้มาก่อน
ชิวเซิงกำลังวิ่ง
ไม่สิ นั่นไม่ใช่การวิ่ง
แต่เป็นสัตว์ป่าคลุ้มคลั่งตัวหนึ่งที่พุ่งชนอย่างบ้าคลั่ง
รถเข็นเต้าหู้ที่ออกมาตั้งแผงแต่เช้าถูกเขาชนคว่ำ น้ำเต้าหู้ร้อนระอุสาดกระจายเต็มพื้น เจ้าของแผงชี้แผ่นหลังของเขาพลางด่าทอเสียงดัง
เขาวิ่งชนตะกร้าไม้ไผ่ของคนขายผักจนล้ม ผักเขียวสดกลิ้งกระจัดกระจายไปทั่ว
เขาไม่ได้ยินสิ่งใด มองไม่เห็นสิ่งใด
โลกในสายตาของเขาสูญสิ้นสีสันทั้งหมด เหลือเพียงทิศทางเดียวที่มุ่งสู่โรงพักศพ
เส้นสายไร้รูปร่างที่เชื่อมโยงเขากับหลินซุ่ยซุ่ยขาดสะบั้นลงแล้ว