กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 5 ชิวเซิง: เจ้ากัดเบา ๆ หน่อย
รัตติกาลข้นคลั่กราวกับหมึกที่ไม่มีวันละลาย
“ปัง—”
เสียงทึบหนักดังขึ้น
แผ่นหลังของชิวเซิงกระแทกเสาสีชาดในระเบียงอย่างแรง จนชายคาทั้งผืนสั่นสะเทือนถึงสามครั้ง เขาไถลลงนั่งกับพื้น เลือดพุ่งออกจากปากเปื้อนเสื้อกั๊กตรงอก แดงจริงแท้ ภายใต้แสงจันทร์ซีดขาวยิ่งสะดุดตาจนน่าหวาดหวั่น
ภาพนี้ประจวบเหมาะกับสายตาของหลินซุ่ยซุ่ยที่หันกลับมามองพอดี
เร็วเกินไป
ตั้งแต่ชิวเซิงชักกระบี่พุ่งเข้าใส่ จนกระบี่หักและตัวเขากระเด็นออกไป ทั้งหมดใช้เวลาเพียงชั่วพริบตาสองครั้งเท่านั้น
ชิวเซิงที่ปกติวางท่าราวกับยิ่งใหญ่คับฟ้า ทั้งยังรังเกียจนางว่าเป็นภาระ บัดนี้กลับนอนแผ่อยู่ตรงนั้นราวกับตุ๊กตาผ้าขาดวิ่น
ส่วนผีดิบในชุดขุนนางราชวงศ์ชิงตัวนั้น ถึงกับไม่เหลียวมองเขาสักนิด