กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 356 แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เหวินเจิงพิงพนักเก้าอี้ ปลายนิ้วเคาะลงบนโต๊ะสองที
เขาพูดถูก
เธอเขียนงานด้วยสไตล์เวชระเบียนมาโดยตลอด ใช้คำเดียวได้เป็นไม่ยอมใช้สองคำเด็ดขาด
สไตล์แบบนี้เวลาเขียนเวชระเบียนถือเป็นข้อดี แต่พอเขียนบทความวิชาการกลับไม่แน่ว่าจะดี
“นายพูดต่อสิ” เธอเอ่ย
สวีเจ๋อเฉินพลิกกระดาษร่างกลับไปหน้าแรก ปลายนิ้วแตะลงบนข้อความสองสามบรรทัดแรก
“เธอเขียนสถานการณ์ตอนผู้ป่วยเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลไปสี่บรรทัด ปริมาณข้อมูลเยอะเกินไป ทั้งหมดอัดแน่นรวมกันอยู่
เธอแบ่งข้อมูลพวกนี้ออกเป็นสามระดับดูไหม ผู้ป่วยมีสภาพอย่างไร บาดแผลเป็นแบบไหน แล้วการวินิจฉัยแรกสุดของเธอตอนนั้นคืออะไร