ตอนที่ 237 เฝ้ารอจนใจแทบขาด

ตอนที่ 237 เฝ้ารอจนใจแทบขาด

เหวินเจิงไม่ได้ขัดขืน ไม่ใช่เพราะเธอใจอ่อนกับคำพูดของสวีเจ๋อเฉินหรอกนะ

เธอแค่รู้สึกว่าความรู้สึกแบบนี้มันก็ดีเหมือนกัน

ที่แท้การโอบกอดกันระหว่างชายหญิงมันเป็นประสบการณ์แบบนี้นี่เอง

ความอบอุ่นอันอุ่นร้อนแผ่ซ่านออกมาจากจุดที่สัมผัสกัน ราวกับกำลังอมลูกอมเอาไว้หนึ่งเม็ด ค่อย ๆ ละลายช้า ๆ แล้วซึมลึกไปในกระแสเลือดทั่วร่าง

เธอใช้แผ่นอกก็สามารถได้ยินเสียงการเต้นของหัวใจของเขาได้

เสียงนั้นอู้อี้และทุ้มต่ำ ทว่าทรงพลังอย่างยิ่ง

เป็นจังหวะครั้งแล้วครั้งเล่า ส่งผ่านมาทางกระดูกเนื้อหนังและโลหิต แล้วปะปนหลอมรวมเข้ากับหัวใจดวงนั้นของเธอ

เพียงแต่ว่า กลิ่นอายของเขาดูสับสนวุ่นวายไปบ้าง

อาจจะเป็นสามนาทีหลังจากนั้น หรืออาจจะนานกว่านั้น เหวินเจิงใช้นิ้วจิ้มไปที่เอวของสวีเจ๋อเฉิน