กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 236 ให้ฉันกอดสักพัก
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ การเคลื่อนไหวในมือของเหวินเจิงก็หยุดชะงักลงจริง ๆ
“เมื่อก่อนนายทนเก่งมากไม่ใช่เหรอ”
“ฉันเคยทนเก่งตอนไหนกัน”
“ตอนอยู่ที่โรงพยาบาลแนวหน้า แขนข้างหนึ่งของนายโชกไปด้วยเลือด ยังไม่ลืมที่จะจ้องฉันตาเขมรว่าได้ช่วยเชลยศึกคนนั้นหรือเปล่าไม่ใช่หรือไง ตอนนี้ฉันยังจำสายตานั้นได้แม่น สายตาที่แทบอยากจะกลืนกินฉันทั้งเป็น”
สวีเจ๋อเฉินปฏิเสธทันควัน “เธอต้องมองผิดไปแน่ ๆ เธอคือเพื่อนร่วมชาติของเรา เป็นคนที่ช่วยชีวิตสหายร่วมรบของฉัน ฉันจะไปมีความคิดแบบนั้นได้ยังไง สายตานั่นฉันมองเชลยศึก ไม่ได้มองเธอสักหน่อย”
“ฮึ!”
“ฉันพูดเรื่องจริงนะ ไอ้สารเลวนั่นมันไร้ยางอายถึงที่สุด!