ตอนที่ 211 ลำพองใจจนลืมตัว

ตอนที่ 211 ลำพองใจจนลืมตัว

เด็ก ๆ หลายคนหัวเราะกันเป็นกลุ่ม ก่อความครึกครื้นอยู่นานสองนาน

ท้ายที่สุดโจวเสี่ยวหม่านก็ตบหน้าผาก ตัดสินใจได้ “อย่ามัวคิดสะเปะสะปะเลย ที่บ้านข้ามีเศษผ้าหลากสีอยู่มาก พวกเราเอามาผูกขาแพะ บ้านละสี แน่นหนาอีกทั้งยังไม่ยุ่งยาก”

ทุกคนพยักหน้าเห็นพ้องทันที ไปหาเศษผ้าเส้นเล็กสีสันละลานตามา ผูกทำเครื่องหมายไว้ที่ขาหลังแพะทีละตัว วันหน้าต้อนแพะ มองปราดเดียวก็แยกแยะออกว่าเป็นแพะของบ้านใด

ครานี้โจวเสี่ยวซานลำพองใจยิ่งนัก คิดจะไปต้อนแพะ ครั้งแรกเลือกที่ริมแม่น้ำใหญ่ใกล้ ๆ เขากำเชือกบังเหียนของแกะตัวผู้ใหญ่ เดินผึ่งผายอยู่หน้าสุด

แกะแม่พันธุ์เจ็ดตัวตามหลังแกะจ่าฝูงอย่างว่าง่าย ร้องแบะแบะขึ้นมาสองเสียงเป็นครั้งคราว เดินเบียดชิดแกะตัวผู้ใหญ่