ตอนที่ 174 คำโบราณกล่าวว่า ของฝากมากย่อมไม่เป็นที่ตำหนิ

ตอนที่ 174 คำโบราณกล่าวว่า ของฝากมากย่อมไม่เป็นที่ตำหนิ

โจวเฉิงรีบขยับเข้าไปใกล้ทันที ยื่นแขนออกไปรัดตัวโจวเฉียงแน่นด้วยแรงทั้งหมด พลางทอดถอนใจกล่าว “กำยำขึ้นมากจริง ๆ เวลานี้ข้าอุ้มเจ้าแทบไม่ไหวแล้ว”

คราวนี้โจวทงไม่อาจกลั้นอารมณ์ไว้ได้อีกต่อไป สวมกอดโจวเฉียงแน่นไม่ยอมปล่อย ความคิดถึงคะนึงหาที่สะสมมานานหลายปีพลันทะลักออกมา น้ำตาหยดลงกระทบเสื้อผ้าแหมะ ๆ คอหอยตีบตันอยู่นานสองนาน รีดเค้นคำพูดออกมาได้เพียงประโยคเดียว “เจ้าเด็กเหลือขอนี่”

ทั้งภรรยาแซ่ฉายและภรรยาแซ่มี่ต่างเป็นคนรู้ความเข้าใจโลก รู้ดีว่าเหล่าผู้ชายในบ้านมีคำพูดเปิดอกคุยกับลูกน้องที่จากบ้านไปนานมากมาย ไม่สะดวกใจจะอยู่ร่วมวงด้วย

ทั้งสองคนเดินเข้าห้องทักทายเรียบง่ายเสร็จ ก็มุดตัวเข้าห้องครัว ถกแขนเสื้อขึ้นก่อไฟล้างผัก เร่งมือตระเตรียมอาหารกลางวันเพื่อเลี้ยงรับขวัญน้องชายสามี