ตอนที่ 148 เจตนาแอบแฝงในคำพูด

ตอนที่ 148 เจตนาแอบแฝงในคำพูด

ก้มเอวลงพยุงรถเข็นล้อเดียวที่ล้มเอียงอยู่บนพื้นขึ้นมา เส้นผมยุ่งเหยิง ใบหน้าเหม่อลอยไร้ความรู้สึก ไร้ซึ่งแก่นแท้ ปราณ จิตวิญญาณแม้เพียงเศษเสี้ยว เข็นรถก้าวลากไปทีละก้าว ๆ ค่อย ๆ ย้ายตัวออกไปนอกเมืองอย่างเชื่องช้า

กระดูกทั่วร่างคล้ายแหลกสลายเป็นชิ้น ๆ ทุกก้าวที่เดิน ร่างกายก็เจ็บปวดเสียดแทงถึงหัวใจ คนเดินถนนที่สัญจรไปมาบนท้องถนนต่างมัวแต่มุ่งหน้าเร่งเดินทาง ไม่มีผู้ใดยินดีจะปรายตามองเขาแม้แต่แวบเดียว ยิ่งไม่มีใครหยุดฝีเท้าเพื่อไต่ถามสักคำ

พอเดินพ้นประตูเมืองตัวเมืองอำเภอ ใต้เท้าก็แปรเปลี่ยนเป็นทางดินขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ เขาเดินช้าเป็นพิเศษ เต็มกลืนถึงหนึ่งชั่วยาม ก็ยังเดินไปไม่ได้ไกลเท่าใดนัก

ในช่วงเวลานี้เอง ด้านหลังก็แว่วเสียงล้อเกวียนบดหมุนกุกกัก ๆ และเสียงกีบเท้าวัวย่ำผืนดินดังต๊อกแต๊ก เกวียนเทียมวัวเล่มหนึ่งแล่นไล่ตามมาตามเส้นทางสายใหญ่ ค่อย ๆ แล่นแซงผ่านชิดข้างกายเขาไปอย่างเชื่องช้า