กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 107 หาที่ดอนฝังเสีย
หญิงชราฉือวางชามลง เริ่มแบ่งงานทันที “สะใภ้ใหญ่ไปต้มน้ำ! เจ้ารองไปเทียมเกวียน ไปเชิญหมอตำแยที่หมู่บ้านตระกูลเสิ่น!”
“ขอรับ จะไปประเดี๋ยวนี้”
หญิงชราฉือปีนขึ้นไปบนเตียงคั่งที่ภรรยาแซ่มี่นอนอยู่แล้ว พลางเลิกผ้าห่มเตียงคั่งขึ้นพลางเอ่ยว่า “เสี่ยวหม่าน ไปอุ้มฟางข้าวสาลีมาหนึ่งเข่ง”
โจวเสี่ยวหม่านชะงักงัน เท้ามิได้ขยับเขยื้อน “ย่าเจ้าคะ จะเอาฟางข้าวสาลีไปทำอันใดหรือ”
“จะทำอันใดได้เล่า ปูบนเตียงคั่งตอนคลอดลูก จะได้ไม่ทำฟูกเปรอะเปื้อนอย่างไรเล่า”
โจวเสี่ยวหม่านดึงแขนของหญิงชราฉือไว้ “ย่าเจ้าคะ ฟางข้าวสาลีพวกนั้นกองอยู่ข้างนอกมาตั้งครึ่งค่อนปีแล้ว สกปรกเพียงใดกัน”
“สกปรกอันใดกัน ชั่วลูกชั่วหลานก็ทำเช่นนี้กันมาทั้งนั้น”