บทที่ 126

บทที่ 126

"เฮ้ คุณแชด จะนั่งจักรยานผมไหม"

ยามเช้า เกอลีสวมชุดโปรดที่สุด ท่ามกลางสายลมเย็นสบายในฤดูใบไม้ผลิ ผูกผ้าพันคอผืนโปรดอย่างทะมัดทะแมงคร่อมอยู่บนจักรยาน เอี้ยวตัวเลียนแบบคำเรียกขานของผู้มีอุดมการณ์ ส่งคำเชิญไปยังแชด

"แน่นอนครับ คุณเกอลีคนสวยของผม"

แชดส่งยิ้มพลางนั่งซ้อนท้ายด้านข้าง ประคองตัวจับเกอลีไว้

"นั่งให้แน่นนะ ออกเดินทางกัน!"

เกอลีออกแรงถีบเต็มที่ ท่ามกลางช่วงหัวรถที่ส่ายไปมาสองสามครั้งเพื่อหาการทรงตัว ก่อนจะค่อย ๆ ตั้งลำได้มั่นคงแล้วปั่นออกจากตรอกไป

"กริ๊ง! กริ๊ง!"

เสียงกระดิ่งจักรยานอันใสกระจ่างราวกับเสียงนกขับขานที่ไพเราะที่สุดในฤดูใบไม้ผลิ ดึงดูดสายตาของคนเดินถนนนับไม่ถ้วน

สายตาของทุกคนราวกับมีเปลวเพลิง ช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บยามต้นฤดูใบไม้ผลิให้จางหายไป