บทที่ 113

บทที่ 113

วังศิลาของคนแคระเงียบสงบลง เหล่าคนแคระมองดูบรรดาเครื่องจักรกลที่กระจายอยู่เต็มโถงด้วยความตกตะลึง

ด้วยประสบการณ์ของพวกเขา ย่อมมองออกทันทีว่าสิ่งประดิษฐ์โลหะที่คุ้นเคยแต่ก็แปลกตาเหล่านี้ มิได้มาจากเหมืองมืดคาซัดดูมอย่างแน่นอน

ราชาคนแคระคอร์ทเดินลงมาจากบัลลังก์สุสานทหารด้วยความสงสัยระคนหวาดระแวงยิ่งขึ้น

เขาก้มลงหยิบปืนไฟลำกล้องคู่ที่ร่วงอยู่บนขั้นบันไดขึ้นมา แล้วพิจารณาดูอย่างละเอียด

ปืนไฟกระบอกนี้ประณีตงดงามยิ่งนัก ไม่หลงเหลือร่องรอยการตีขึ้นรูปให้เห็นแม้แต่น้อย โลหะทุกชิ้นล้วนถูกหล่อขึ้นมาเป็นชิ้นเดียวกัน แสดงให้เห็นถึงความประณีตขั้นสุด

ราชาคนแคระถอดลำกล้องปืนออกตามอำเภอใจ ก่อนจะเพ่งมองเข้าไปใกล้ ๆ ทำให้นัยน์ตาหดเกร็งด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น

คนนอกดูความครึกครื้น คนในดูวงใน