บทที่ 72

บทที่ 72

ภาพวาดขนาดเท่าคนจริงค่อย ๆ คลี่ขยายออกตรงหน้าของอวี๋เซิงอาน

บนภาพวาดปรากฏร่างของหญิงสาวผู้มีเรือนร่างงดงาม

หญิงสาวเรือนผมสีขาว สวมชุดกระโปรงสีแดง ยืนพิงราวระเบียงด้วยท่าทางสงบเงียบ แววตาสะท้อนประกายว่างเปล่ามองไปยังเบื้องไกล กลิ่นอายอ่อนโยนราวกับเซียนที่ร่วงหล่นสู่โลกมนุษย์

อวี๋เซิงอานมองภาพหญิงสาวบนภาพวาดอย่างเหม่อลอย จิตใจสั่นไหวเล็กน้อย

เขาสามารถถ่ายทอดพิกเซลออกมาผ่านเครื่องหมายวรรคตอนนับไม่ถ้วน จนกลายเป็นรูปภาพได้จริง ๆ

นี่หมายความว่าอินเทอร์เน็ตของเขานับจากนี้ไป จะก้าวข้ามจากยุคข้อความ 2G เข้าสู่ยุครูปภาพ 3G และอาจรวมถึงยุควิดีโอ 4G ในอนาคต

ทว่า สิ่งที่ทำให้จิตใจของเขาหวั่นไหวหาใช่เพียงแค่การกำเนิดของรูปภาพไม่ แต่เป็นเพราะในขณะที่สร้างสรรค์ภาพวาดนี้ขึ้นมา เขากลับนึกถึงเรื่องที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านั้นขึ้นมาได้กะทันหัน

ภาพวาดนี้มีสีสัน

แก่นเทพพันธสัญญาของเขาไม่ได้มีอาญาสิทธิ์ในการแสดงผลของสีสัน