บทที่ 61

บทที่ 61

ท่าห้วงมิติรอยต่อแห่งความโกลาหลอันเงียบงันและเปล่าเปลี่ยว ปราสาทเก่าสไตล์จักรวรรดิคาร์แมนที่มีประวัติศาสตร์นับพันปี เปรียบเสมือนอนุภาคฝุ่นละอองเม็ดหนึ่ง ลอยเคว้งคว้างอยู่อย่างโดดเดี่ยวรอบมิติหลักไอเซยา

โลเชีย ผู้ดูแลแห่งวังเทพอินเทอร์เน็ตลืมตาขึ้นช้า ๆ ใต้บานหน้าต่างแห่งหนึ่ง แววตาพลันระเบิดประกายความอัศจรรย์ใจและปิติยินดีออกมา

ทุกสิ่งที่เพิ่งผ่านพ้นไปกำลังส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อจิตวิญญาณของเธอ จนทำให้จิตใจสั่นไหวระรัว

นี่คือครั้งแรกตั้งแต่เธอได้กลายมาเป็นผู้ดูแลวังเทพแห่งนี้ ที่เธอเกิดอารมณ์ความรู้สึกสะเทือนใจถึงเพียงนี้

เธอรู้สึกขอบคุณดอนน์นายท่านผู้ล่วงลับที่สอนเวทมนตร์และช่วยเธอแก้แค้น

แต่แลกมากับการที่เธอถูกขังไว้ในปราสาทโบราณอันเงียบงันและไร้ชีวิตชีวาแห่งนี้ กลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน และต้องทนรับความทรมานจากความโดดเดี่ยวไปตลอดกาล