บทที่ 48

บทที่ 48

ชาวนาเฒ่าแฮลแบกไถเหล็ก รีบร้อนเดินทางมุ่งหน้ากลับหมู่บ้านด้วยความกระวนกระวาย

มองเห็นกลุ่มชายว่างงานที่เพิ่งกลับจากการทำไร่ทำนาจับกลุ่มกันพูดคุยอยู่ที่ปากหมู่บ้านตั้งแต่ระยะไกล ทำให้ชาวนาเฒ่าแฮลยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก

เขานึกอยากจะแบ่งปันเรื่องที่พบเห็นในวันนี้ให้ทุกคนฟังเสียเหลือเกิน

เขารับประกันเลยว่า ประสบการณ์ที่เขาเจอมาในวันนี้จะต้องทำให้ลูกตาของพวกมันหลุดกระเด็นออกมาทีละคนอย่างแน่นอน

เมื่อนึกถึงสีหน้าตกใจและอิจฉาของทุกคนแล้ว ชาวนาเฒ่าแฮลก็พลันมีเรี่ยวแรงขึ้นมาอีกสามส่วน ฝีเท้าจึงก้าวฉับไวราวกับบิน

"เฮ้ ตาแฮล ทำไมถึงเพิ่งกลับมาเอาป่านนี้ล่ะ?"

ยังไม่ทันเดินเข้าไปใกล้ ก็มีเสียงตะโกนทักมาจากปากหมู่บ้านแล้ว

กวาดสายตามองไป จะเห็นชาวบ้านกลุ่มหนึ่งรวมตัวกันอยู่ใต้ต้นไทรใหญ่ ท่ามกลางสายลมฤดูใบไม้ร่วง ต่างสอดมือไว้ในแขนเสื้อ ห่อไหล่ แล้วจับกลุ่มคุยกันอยู่ที่นั่น

บางครั้งก็มีคำศัพท์อย่าง "จักรวรรดิ" "ข้าหลวง" "นโยบาย" ลอยผ่านหูมา