บทที่ 37

บทที่ 37

แสงจันทร์ดั่งสายน้ำ ทอดผ่านหน้าต่างทรงบ่อน้ำ อาบไล้ห้องหลังเล็กจนเงียบสงบ

ม้วนคัมภีร์ลวงตาจาง ๆ ใต้แสงจันทร์ ยิ่งขับให้บรรยากาศดูศักดิ์สิทธิ์ยิ่งขึ้น

ไอลีนนั่งอยู่ข้างตั่งนุ่ม เอียงศีรษะมองไปยังริมหน้าต่าง ที่นั่นมีผักมัลโลว์อยู่สองต้น ต้นหนึ่งเป็นใบเกลียว อีกต้นเป็นใบกว้าง

ตอนที่ท่านอาจารย์เพาะพันธุ์ผักมัลโลว์ทั้งสองชนิดนี้ออกมา เธอก็ขอเมล็ดมาสองเมล็ดแล้วนำมาปลูกไว้ที่หน้าต่าง ไม่มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษ แค่อยากปลูก เวลาตื่นมาเห็นแล้วในใจรู้สึกสบายและมั่นคงยิ่งนัก

นี่คือความรู้สึกแบบนี้ครั้งแรกหลังจากที่แม่ของเธอเสียชีวิตไป

เธอดึงสายตากลับ แล้วมองไปยังม้วนคัมภีร์ลวงตา

"ท่านไอลีน ขอบคุณท่านมาก ท่านช่างเป็นผู้มีพระคุณเหลือเกิน!"

"พี่สาวไอลีน ฉันสามารถเรียนเวทธาตุพฤกษวิญญาณได้ไหมคะ ได้ยินมาว่ามันเป็นเวทสายพิเศษ มันยากเป็นพิเศษเลยหรือเปล่า"