ตอนที่ 172 ไม้อ่อนทางอารมณ์

ตอนที่ 172 ไม้อ่อนทางอารมณ์

รอยฝ่ามือบนใบหน้าของเขาก็บวมแดงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเช่นกัน

สายตาของลู่ม่านม่านทอดมองใบหน้ายามหลับใหลอันเหนื่อยล้าของเขา ในใจพลันบังเกิดความปวดร้าวขึ้นมาอีกระลอก ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็วางหนังสือลงแล้วลุกขึ้นนั่ง

โจวเหยียนเฟิงขมวดคิ้วแล้วลืมตาขึ้นมาทันควัน

เขากุมมือเธอไว้แน่น ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ทั้งอ่อนเพลียและระแวดระวัง

ลู่ม่านม่านบีบมือเขาเบา ๆ เป็นเชิงปลอบประโลม พลางดึงผ้าเช็ดตัวที่เปียกชุ่มผืนนั้นออก “คุณนอนไปเถอะ”

โจวเหยียนเฟิงมองจนแน่ใจว่าเธอจะทำอะไรถึงได้ส่งเสียงอืมในลำคออย่างงัวเงีย แล้วปิดตาลงอีกครั้ง

ลู่ม่านม่านสวมรองเท้าแตะก้าวลงจากเตียง เดินเข้าห้องน้ำไปซักผ้าเช็ดตัวแล้วบิดให้แห้ง จากนั้นก็ออกมาบอกเขาสักคำ แล้วเปิดประตูเดินออกจากห้องไป

ประตูห้องข้าง ๆ แง้มเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง

เธอเคาะเบา ๆ สองสามที