ตอนที่ 125 ร่ำลา ณ ชานชาลา

ตอนที่ 125 ร่ำลา ณ ชานชาลา

ริมฝีปากและฟันเกี่ยวกระหวัด ลมหายใจหลอมรวม เสียงหัวใจของกันและกันดังชัดเจนเป็นพิเศษในยามค่ำคืน

กว่าจะจูบเสร็จไม่ใช่เรื่องง่าย แก้มของลู่ม่านม่านร้อนผ่าว มือเท้าอ่อนเปลี้ย ฟุบหอบหายใจอยู่บนแผงอกของเขาอยู่นาน

พอตั้งสติกลับมาได้กำลังจะลุกขึ้น เขาก็เอ่ยเรียบ ๆ อยู่เหนือศีรษะเธอว่า “อย่าขยับ นอนด้วยกัน”

ลู่ม่านม่านไม่ยอม

“เบียดเกินไปแล้ว”

“เบียดแค่ไหนกันเชียว”

ขณะพูดเขาเอียงตัว ลู่ม่านม่านก็พลอยร่วงเข้าไปด้านใน ตามติดด้วยร่างของเขาที่เบียดตามเข้ามา เธอจำต้องแนบแผ่นหลังชิดติดผนัง เพิ่งจะเงยหน้าขึ้นนิดเดียว ดวงตาก็เบิกกว้างทันที เขางอเข่าดันขึ้นมาตรงจุดนั้น ถึงกับประพฤติลวนลามใส่เธอเข้าแล้ว

เขาบดเบียดเบา ๆ “เบียดไหม”

ยังดีที่ค่ำคืนมืดมิด ต่างฝ่ายต่างพอมองเห็นเพียงโครงคิ้วและตา ทว่ามองไม่เห็นว่าหน้าแดงหรือไม่