บทที่ 100 ฟางฟาง ฉันคิดถึงอาเหยี่ยนของฉันแล้ว

หลินหว่านซูกำลังปลอบเหมียวเหมี่ยวอยู่ เมื่อเห็นอวี๋ฟางฟางเดินออกมาด้วยสีหน้าโกรธจัด เธอก็อดประหลาดใจไม่ได้

“ฟางฟาง เธอเป็นอะไรไป?”

เมื่อครู่อวี๋ฟางฟางยังโต้เถียงกับคนทั้งสามอยู่โดยสีหน้าแทบไม่เปลี่ยน แต่พอออกมาเห็นหลินหว่านซู ขอบตาของเธอกลับแดงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

เพียงแต่นิสัยของเธอเข้มแข็ง ไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าจางชิงเฟิง จึงฝืนยิ้มแล้วพูดกับทั้งสองคนว่า

“หมอจาง หว่านหว่าน ไปกันเถอะ ฉันจะพาพวกเธอไปกินที่ร้านอาหาร บอกเลยนะ ร้านอาหารในเขตบ้านพักของเราอร่อยมาก”

จางชิงเฟิงเองก็มองออกว่าอารมณ์ของอวี๋ฟางฟางไม่ปกติ แต่เขาไม่ได้เสียมารยาทถามว่าเกิดอะไรขึ้น

อย่างไรเสีย ความสนิทสนมของพวกเขาก็ยังไม่ถึงขั้นนั้น