บทที่ 92 รอดแล้ว

แต่โจวซื่อชางตกอยู่ในอาการคลุ้มคลั่งไปแล้ว เขาไม่ฟังเสียงตะโกนนั้นแม้แต่น้อย ยังคงเหวี่ยงหมัดไปทั่วอย่างบ้าคลั่ง!

ทว่ายังไม่ทันได้ต่อยโดนใคร จู่ ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งยื่นมาจากด้านหลัง คว้าแขนของเขาเอาไว้แล้วบิดไพล่หลังอย่างแรง

“อย่าขยับ!”

“ห้ามขยับ!”

เสียงตะโกนกร้าวดังขึ้นติด ๆ กัน หลินหว่านซูจึงเห็นทหารในเครื่องแบบเจ็ดแปดคนปรากฏตัวขึ้น

ส่วนคนที่กำลังจับโจวซื่อชางมัดอยู่นั้น ถ้าไม่ใช่เสิ่นเสวียเหวินแล้วจะเป็นใคร?

“พี่เสิ่น!”

หลินหว่านซูประหลาดใจเล็กน้อย

เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

เสิ่นเสวียเหวินเองก็หน้าถอดสีเมื่อเห็นหลินหว่านซูอยู่ในสภาพมอมแมมเช่นนี้