บทที่ 89 ฉินเหยี่ยนช่วยคน

ตู้ฝูหลิงอ้าปากอยู่หลายครั้ง แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ ใบหน้าทั้งแดงก่ำเพราะอับอายและร้อนตัว

ตอนนี้เธอแทบอยากหายตัวไปจากตรงนั้นเสียเดี๋ยวนี้ แล้วจะยังมีอารมณ์ไปเรียกร้องความเป็นธรรมให้ลูกชายได้อย่างไร?

หลินหว่านซูไม่ใช่คนชนบทหรอกหรือ? แล้วเธอไปรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร?

ใครเป็นคนบอกเธอกันแน่?

“พูดจาเหลวไหล! ลูก ไป! เราไม่ต้องไปถือสาพวกคนบ้าน… พวกผู้หญิงบ้า ๆ พวกนี้!”

เธอรีบทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่ง ก่อนคว้าแขนจ้วงจ้วงแล้วลากวิ่งหนีไป

รวดเร็วเสียราวกับมีผีไล่ตามอยู่ข้างหลัง

จี้ฮวาหลานมองแผ่นหลังที่เห็นได้ชัดว่าร้อนตัวของอีกฝ่ายอย่างตกตะลึง

“หว่าน… หว่านซู เธอรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?”

เธออยู่ในเขตบ้านพักครอบครัวทหารมาตั้งนานยังไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย