บทที่ 76 ทำไมฉันต้องเห็นใจเธอ? เพราะคุณหน้าหนาอย่างนั้นเหรอ?

หวงเฟิ่งอิงรู้สึกว่าทั้งชีวิตนี้ไม่เคยได้ยินคำพูดไหนน่าขันเท่านี้มาก่อน

ริมฝีปากของเธอยกเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน สายตากวาดมองหู่อิ่นตี้ที่กินดีอยู่ดีจนร่างกายอวบอ้วนตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ

“เขามีงานทำ แล้วฉันได้สุขสบายตรงไหน?”

“ของกินดี ๆ ก็ไม่ได้กิน เสื้อผ้าดี ๆ ก็ไม่มีใส่ ทุกวันพอลืมตาขึ้นมาก็มีงานให้ทำไม่รู้จบ แม้แต่ตอนตั้งท้องจนคลอดลูก ฉันยังไม่เคยได้พักสักวัน! ถ้าชีวิตแบบนี้เรียกว่ามีบุญวาสนาล้นฟ้า ฉันยกให้คุณเอาไหมล่ะ?”

คำพูดที่ไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อยทำเอาใบหน้าของหู่อิ่นตี้เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดง