บทที่ 57 แค่เขายอมใส่ใจเธอถึงเพียงนี้ ก็นับว่าหาได้ยากแล้ว

อวี๋ฟางฟางยังคงคล้องแขนหลินหว่านซู ออดอ้อนเธออย่างสนิทสนม จู่ ๆ ก็รู้สึกได้ถึงสายตาเย็น ๆ ที่ตกลงบนมือของตัวเอง

ความรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลังอันแสนคุ้นเคย ทำให้ร่างของเธอแข็งค้าง มือทั้งสองก็ปล่อยแขนหลินหว่านซูออกเองโดยอัตโนมัติ

“เอ่อ… หว่านหว่าน สามีฉันน่าจะกลับมาแล้วเหมือนกัน งั้นฉันกลับก่อนนะ”

ปกติอวี๋ฟางฟางไม่ค่อยเห็นใครอยู่ในสายตา แต่ทุกครั้งที่เจอฉินเหยี่ยน เธอกลับเหมือนหนูเจอแมว ถ้าไม่มีธุระก็ไม่อยากเดินผ่านหน้าเขาเสียด้วยซ้ำ

ตอนนี้ยังถูกอีกฝ่ายมองราวกับเธอเป็นศัตรูที่มาแย่งภรรยา แล้วเธอจะกล้าอยู่ต่อได้อย่างไร?

หลินหว่านซูเห็นเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอยู่ทุกสองสามวัน ก็ทั้งจนใจทั้งขบขัน