บทที่ 56 เป็นเด็กผู้ชาย… แต่ไม่หายใจแล้ว

“เป็นเด็กผู้ชายค่ะ…”

เหลาเคอ พยาบาลผดุงครรภ์ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกขัดขึ้นเสียก่อน

“จริงเหรอ? ภรรยาผมคลอดลูกชายให้ผมจริง ๆ เหรอ? ฮ่า ๆ ๆ! ผมมีลูกชายแล้ว!”

ทันทีที่ได้ยินว่าเป็นเด็กผู้ชาย โจวเทียนจู้ก็ตื่นเต้นจนแทบกระโดดขึ้นมา

เพียงคิดว่าตัวเองมีลูกชายแล้ว ทั้งตัวก็เบาหวิวราวกับกำลังเหยียบอยู่บนก้อนเมฆ

เหลาเคอมองชายในเครื่องแบบทหารที่กำลังดีใจจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ แววตาฉายความสงสารออกมาเล็กน้อย

แต่หลังจากชะงักไปครู่หนึ่ง เธอก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“เสียใจด้วยค่ะ คนไข้สูญเสียน้ำคร่ำไปมาก ตอนมาถึงโรงพยาบาลก็สายเกินไปแล้ว ตอนนำเด็กออกมา เด็กไม่หายใจแล้ว พวกเราพยายามช่วยกู้ชีพ แต่ช่วยเอาไว้ไม่ได้ คุณ… ทำใจเถอะค่ะ”

เพราะกลัวจะถูกขัดอีกครั้ง เธอจึงพูดทั้งรวดเร็วและชัดเจนในคราวเดียว