บทที่ 36 เกือบจะหลงใหลไปกับเสน่ห์ของเขาเสียแล้ว

เพียงความคิดนั้นแวบเข้ามา หัวใจของหลินหว่านซูก็เต้น “ตึกตัก ตึกตัก” รัวแรงราวกับเสียงกลอง

แต่ไม่นานเธอก็กดความรู้สึกแปลก ๆ นั้นลง

พวกเขาเป็นสามีภรรยากันตามปกติ การนอนเตียงเดียวกันเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด เธอต้องทำตัวให้ชิน

หลังจากปลอบใจตัวเองเรียบร้อย หลินหว่านซูจึงสงบลงและดึงสวิตช์ปิดไฟ

เมื่อแสงสีเหลืองนวลดับลง ภายในห้องก็ตกอยู่ในความมืดทันที

ยุคนี้ไม่เหมือนยุคหลังที่มีแสงไฟอยู่แทบทุกแห่ง

ในชนบท หากกลางคืนไม่มีแสงจันทร์หรือแสงดาว ภายในบ้านก็มืดจนแทบมองไม่เห็นมือของตัวเอง

โชคดีที่หลินหว่านซูจัดข้าวของทุกอย่างไว้เป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว จึงไม่ต้องกลัวว่าจะสะดุดอะไรล้ม

ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังเดินอย่างระมัดระวัง ก้าวหนึ่งหนักก้าวหนึ่งเบา