บทที่ 15 รู้สึกสบายตัวขึ้นมาก

สุดท้ายหลิวกั๋วเหลียงก็ยอมรับแนวทางการรักษาของหลินหว่านซู

แต่เพื่อความปลอดภัย ระหว่างที่เธอใช้ยา พวกเขาจะต้องเฝ้าติดตามอาการของฉินเหยี่ยนตลอดเวลา

เรื่องนี้หลินหว่านซูย่อมไม่มีปัญหา

เพื่อให้เธอสามารถต้มยาได้ หลิวกั๋วเหลียงถึงกับจัดหาห้องที่ค่อนข้างห่างไกลผู้คนให้เป็นพิเศษ เพื่อป้องกันไม่ให้ใครผ่านมาเห็นเข้า

เพราะในยุคนี้ การแพทย์แผนจีนถูกจัดว่าเป็นสิ่งตกค้างจากระบอบศักดินา แม้แต่ในโรงพยาบาลทหาร พวกเขาก็ยังต้องระวังคนกลุ่มหนึ่งที่มักปรากฏตัวอย่างไม่คาดคิด

การต้มยาเองก็มีขั้นตอนเฉพาะ ไม่ใช่เพียงโยนยาทุกอย่างลงหม้อแล้วต้มรวมกันก็เป็นอันใช้ได้

หลินหว่านซูใส่สมุนไพรส่วนหนึ่งลงไปต้มก่อน เมื่อยาได้ที่แล้วจึงยกลง จากนั้นค่อยเทผงยาที่บดเตรียมเอาไว้บางส่วนลงไปผสมในน้ำยา

“เหม็น… เหม็น…”