บทที่ 11 พ่อชอบมาก

หลินหว่านซูพาเหมียวเหมี่ยวไปกินข้าวที่โรงอาหาร ก่อนจะกลับขึ้นมายังชั้นห้าอีกครั้ง

แต่ทันทีที่ก้าวเข้าประตู เธอก็สัมผัสได้อย่างรวดเร็วว่าบรรยากาศภายในห้องผู้ป่วยผิดปกติไป

เมื่อเห็นดวงตาแดงก่ำของฉินหัว และท่าทางเงียบขรึมของฉินเหยี่ยน หลินหว่านซูก็เดาได้ไม่ยากว่าเมื่อครู่หมอคงเข้ามาแล้ว

พอเหมียวเหมี่ยวเข้ามาในห้อง เจ้าตัวเล็กก็เดินต้วมเตี้ยมตรงไปหาฉินเหยี่ยนทันที ในมือยังชูดอกไม้ป่าเล็ก ๆ ดอกหนึ่งเอาไว้สูง ๆ

“ดอก…”

เด็กน้อยพูดพลางยื่นดอกไม้ในมือไปตรงหน้าฉินเหยี่ยน

เมื่อมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่ไร้เดียงสาของลูกสาว ความรู้สึกหลากหลายก็ประดังขึ้นมาในใจของฉินเหยี่ยน

เขายื่นมือไปรับดอกไม้จากเจ้าตัวเล็ก ก่อนฝืนยิ้มออกมา

“ขอบคุณนะเหมียวเหมี่ยว พ่อชอบมาก”