บทที่ 227 ถ้างั้นก็ทำลายให้หมดเลยแล้วกัน

บทที่ 227 ถ้างั้นก็ทำลายให้หมดเลยแล้วกัน

ความคึกคักบนถนนตะวันตกยังไม่ทันจางหาย ตรอกซอยสองสามสายในบริเวณใกล้เคียงล้วนเงียบสงบลงแล้ว

ลู่เนี่ยนและอาเวยเดินกลับตรอกกวนฮวาด้วยกัน

สายลมพัดกระทบกาย ลู่เนี่ยนยกมือขึ้นกระชับสายผูกเสื้อคลุมให้แน่น

อาเวยมือหนึ่งถือโคมไฟ อีกมือประคองลู่เนี่ยน เอ่ยถามเสียงเบา "ท่านว่า คำพูดเมื่อครู่นี้ จะโน้มน้าวนางได้สำเร็จหรือไม่"

"ได้สิ" ลู่เนี่ยนกล่าวอย่างมั่นใจ "ข้าไม่ได้พูดส่งเดชไปเสียทั้งหมด นิสัยของนาง คล้ายกับอาจวิ้นมากจริงๆ"

พูดให้ฟังดูดีหน่อยก็คือ 'โอนอ่อนผ่อนตาม' พูดให้ฟังดูแย่หน่อยก็คือ 'เชื่อฟังอย่างงมงาย'

การ 'เชื่อฟัง' เช่นนี้เป็นความเคยชินอย่างหนึ่ง เชื่อฟังหนึ่งเดือน ก็จะเชื่อฟังไปอีกหนึ่งปี สิบปี ระหว่างทางย่อมไม่คิดแม้แต่จะหักเลี้ยว ไม่ว่ารอบกายจะมีทางแยกเล็กๆ มากมายเพียงใด ก็จะปักใจอยู่แค่เส้นทางตรงหน้า เดินตรงไปเรื่อยๆ จนกว่าจะชนกำแพง

กำแพงของลู่จวิ้นคือสิ่งที่ลู่เนี่ยนก่อขึ้นมาให้ บนกำแพงนั้นใช้เลือดของสตรีสกุลเฉินเขียนไว้เต็มไปหมดว่า 'แม่เลี้ยงคือฆาตกร' 'เจ้าโง่เจ้าก็คือผู้สมรู้ร่วมคิด'