บทที่ 225 เดินมาถึงขั้นนี้แล้ว ท่านเสียใจภายหลังหรือไม่

บทที่ 225 เดินมาถึงขั้นนี้แล้ว ท่านเสียใจภายหลังหรือไม่?

หลี่เวยตอบไม่ได้

นับตั้งแต่เสิ่นหลินอวี้จากไป หลี่เวยก็เอาแต่ครุ่นคิดถึงปัญหานี้ คิดอย่างไรก็คิดไม่ตกเสียที

"สองปีมานี้ ลูกก็ไม่ได้ไปทางนั้นเลย"

"ช่วงเทศกาลที่พบกันในวัง รอบกายก็มีผู้อื่นอยู่ด้วยตลอด ทักทายตามธรรมเนียม ไม่มีอะไรผิดสังเกตเลย"

"มีเพียงหลิวเซี่ยวที่นานๆ ทีจะไปฟังข่าวคราว นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีแล้ว"

ซุ่นเฟยได้ฟังเช่นนั้น จึงถามขึ้น "เขาอาจจะหลอกถามเจ้าก็ได้กระมัง?"

"พูดยากพ่ะย่ะค่ะ" หลี่เวยกล่าว ตัวเขาเองก็ขาดความมั่นใจเช่นกัน "แต่นั่นคือหลินอวี้ ในมือเขามักจะมีเบาะแสที่คาดไม่ถึงอยู่เสมอ

อย่างเช่นเรื่องที่จวนอันกั๋วกงเอาสายอนุมาแทนสายภรรยาเอก เรื่องที่จวนป๋อเหวินโซ่วเมื่อหลายปีก่อนทำคนตายเพื่อเชิดชูพี่สะใภ้ห้าขึ้นมา

ก่อนที่จะถูกเปิดโปงออกมา ในเมืองหลวงไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อนเลย ลูกล่ะไม่รู้จริงๆ ว่าเขาไปได้ข่าวมาจากที่ใด!